Hallo iedereen, het is enorm lang geleden. Maar het is zoals het gezegde luid: 'geen nieuws is goed nieuws ' 

Het gaat goed met mij. Ik ben afgelopen zomer getrouwd. Het was een mooie dag met heel goed weer, lekker eten,...  Voor het nageslacht hebben we niet gezorgd en dat zijn we ook niet van plan. Ik hoef geen kindjes om gelukkig te zijn. Mensen gaan er altijd vanuit als je trouwt, er kindjes volgen. Ik heb die vraag al zo vaak gekregen . Ik ben voirig jaar afgestudeerd als opvoedster in het avondonderwijs maar het was me wel een teleurstelling eens ik in het werkveld terecht kwam.  Ik merk dat ik liever heel individueel met mensen werk en daarom ben ik opnieuw beginnen studeren voor maatschappelijk assistente. Weliswaar ook in het volwassenonderwijs en ik werk 4/5. Heel interessant , iets wat ik enorm graag doe !   

Tot de volgende ! xxx

 

 

Ik ben eind januari afgestudeerd als opvoedster. Ik heb ondertussen in twee instellingen voor mentaal gehandicapten proef gedaan maar heb het moeten weigeren. Heb ondervonden dat verzorgingen absoluut niks voor mij zijn . Ik krijg constant braakneigingen. Het is moeilijk om een leefgroep te vinden waar er geen verzorgingen zijn. Ik had tijdens mijn stage zo'n supergroep: geen enkele verzorgingen ! Ondertussen kijk ik maar verder, maar ik ben erg ontgoocheld ! Ik stel me zelf dan de vraag of ik dit wel ga vinden en of ik beter niks anders had gedaan ! Ik overweeg nu om maatschappelijk werk te doen in het volwassenenonderwijs 1 dag per week. Misschien ligt dit me beter.

 

Ik heb vorige week mijn bruidsjurk gekocht, eentje van Linea Raffaelli. Welke verklap ik niet. Ik post wel foto's op 14 augustus...

 

Sinds enkele dagen zit ik met een zware hoest. In combinatie met astma is dit geen pretje ! Gevaarlijk zelfs. Daarbovenop komt ook nog eens dat ik weer een blaasontsteking heb. Vandaag ben ik niet naar school geweest en zit ik dus op mijn limiet van afwezigheden (max drie maal afwezig per vak) dus vanaf nu mag ik geen enkele les meer missen of kan geen examens doen. Morgen komt mijn stagesupervisor kijken op mijn werk. Ik ben zo nerveus ! Hopelijk krijg ik een goede evaluatie.

Ik heb pas krokusverlof gehad maar ik tel nu al af naar de paasvakantie over drie weken, achter deze week.

De weekends zijn zo kort, waarschijnlijk omdat ik zaterdagochtend ook werk. Ik geraak nooit volledig uitgerust. Eigenlijk mag het voor mij dit schooljaar al om zijn, zodat ik volledig voltijds kan gaan werken, geld verdienen, trouwdatum vastleggen, beginnen aan de verbouwingen van ons huis,... Het leven op deze manier is zo hectisch. Ik verlang naar rust!

Het is krokusvakantie dus geen les en er is ook geen kinderopvang dus ik moet niet gaan werken. Heel moeilijk voor me want normaal heb ik zo'n druk leven dat nu wegvalt, en nu dus veel tijd heb om na te denken en verdrietig te zijn om mijn vader. Ik denk ook wel aan hem tijdens die drukken momenten maar nu is het anders . Ik heb minder afleiding nu. Het doet nog altijd zo veel verschrikkelijk pijn. Op sommige momenten zou ik wel dood willen zijn... maar na hevige huilbuien voel ik me zelf vaak nadien opgelucht dat die gedacht verdwijnt. Laatst zat ik in de klas en iemand vroeg of er iets was want ze vond dat ik er maar droevig uit zag. Ik zei dan dat ik gewoon moe was. Ik wil niet dat iemand mijn verdriet ziet. Alleen kan ik dat moeilijk wegstoppen. Mijn gevoelens zijn altijd duidelijk afleesbaar van mijn gezicht vrees ik. De mensen gaan nog gaan denken " wat een triestig geval is dat" 

 

 

 

Enkele dagen geleden kreeg ik weer blaasklachten: stekende pijnscheuten, plasdrang. Gisteren heb ik bij de huisarts mijn urina laten testen en ook naar mijn baarmoederhals laten kijken, wat heel pijnlijk was, maar er was geen bacterie in mijn urine te vinden. Toch heeft de huisarts mij antibiotica voorgeschreven en als de klachten niet verdwijnen moet ik maandag terugkomen. Ik heb op internet iets teruggevonden wat helemaal hetzelfde is als mijn klachten. Ik denk dat ik zelf een afspraak ga maken bij een uroloog want het is nu al de derde keer dit jaar dat ik zulke klachten heb.

 

Interstitiële Cystitis (IC) is een chronische, niet door bacteriën veroorzaakte ontsteking van de urineblaas met vaak invaliderende symptomen. Het lijkt op een “gewone” blaasontsteking, maar antibiotica helpen niet.
De typische klachten zijn pijn, aandrang en vaak plassen :

• pijn in de blaas die toeneemt als de blaas voller is
• het plassen verlicht de pijn en geeft een opgelucht gevoel
• pijn onder in de buik, soms naar de rug, liezen of flank trekkend
• bij vrouwen (stekende) pijn in de vagina
• bij mannen pijn in de penis, testikels, scrotum en perineum
• zowel mannen als vrouwen kunnen pijn in de urethra (plasbuis) hebben
• continu een pijnlijk gevoel van aandrang
• vaak plassen, ook 's nachts

Het is een blaasziekte die overwegend bij vrouwen voorkomt (90%). Bij mannen met IC (10%) is niet zelden tevoren de diagnose niet-bacteriële prostatitis (prostaatontsteking) of prostatodynie (pijn in de prostaat) gesteld. IC wordt ook bij kinderen gevonden.
De diagnose kan alleen door de uroloog na blaasonderzoek worden gesteld.

Ondanks allerlei onderzoek is er tot op heden geen mogelijkheid om de ziekte te genezen. De behandeling is zeer individueel. Er is helaas geen medicijn dat even effectief is bij alle IC-patiënten. Een middel dat goed werkt bij de één heeft soms geen enkel effect bij de ander.

Behandeling kan bestaan uit een of meerdere orale middelen, blaasspoelingen, blaasoprekking, laser-therapie, neuro-stimulatie, of een chirurgische therapie